Rozdział 1.

Koniec wakacji. Znowu trzeba iść do szkoły, ale nie do tej samej, bo właśnie dowiedziałam się, że przeprowadzamy sie do mojej cioci do  innej miejscowości. W sumie to dobrze, bo będę miała osobę, która mi pomoże, doradzi, będzie ze mną ale z drugiej strony nie chce tego, bo znow nowi ludzie, którzy mnie dręczą i sie ze mnie naśmiewają za to jaka mam sytacje w domu. Miejmy nadzieje, że to się zmieni. Nienawidze taty za to, jakim człowiekiem się stał po śmierci mamy. Jest nie dopoznania..
Nie wiem czy dam sobie radę w nowym oteczeniu. Pożyjemy, zobaczymy..
No i nadszedł odstatni dzien wakacji,a co oznacza wyprowadzkę.Zadzwonił dzwonek do drzwi, to była moja ciocia. Spakowaliśmy wszystkie rzeczy. Ja, brat i ciocia pojechaliśmy do niej. Przez całą drogę siedziałam z słuchawkami w uszach. Po godzinie dotarliśmy na miejsce. Okolica była strasznie ładna i cicha. Rozpakowałam się i poszłam na miasto. Rozglądałam się dookoła. Tu było całkiem inaczej niż w mojej poprzedniej miejscowośći. Było dziwnie spokojnie. Zapatrzona w sklep po mojej lewej stronie nie zauwazyłam lawki przede mną i mocno uderzyłam w nią kolanem. Podbiegły do mnie dwie osoby - chłopak i dziewczyna. Zaoferowali mi swoją pomoc. Miałam szczęście, że w pobliżu była apetka, bo kolana wyglądało tragicznie. Chłopak załozyl mi bandaż, a potem wraz z dziewczyną pomogli mi dostać się do domu.
- W ogóle to dziekuję za pomoc - powiedziałam niepewnie.
- Ależ nie ma za co. - odparła dziewczyna
- Ja jestem Łukasz, a to moja siostra Magda, a Ty?
- Ja jestem Emilia. Miło mi was poznać.
- Nam również - powiedzieli równo i usmiechnęli się.
- Długo już tu mieszkasz? - zapytała Magda.
- W zasadzie to dopiero dziś się tu przeprowadziłam i nie znam okolicy.
- A czemu akurat tutaj?
- Mieszka tu moja ciocia, a reszcie nie lubi opowiadać.. - przerwałam. - O, to tutaj mieszkam. Dzięki za pomoc jeszcze raz. Cześć.
- Pa.
    Powoli weszłam do domu i od razu zpanikowana ciocia pytała co się stało. Wszystko jej opowiedziałam. Dziwnie się czułam, bo nareszcie miałam osobę, z którą mogłam normalnie porozmawiać, zwierzyć się, To było fajne uczucie. Gdy zaczęłam mówić o mojej nowej pasji to ciocia obiecała mi, że zapisze mnie na zajęcia. Ucieszyłam się strasznie. Z radością wypisaną na twarzy poszłam do swojego pokoju. Przed snem zmieniłam sobie opatrunek na kolanie. Położyłam się i zasnęłam z lepszą myślą na nowe jutro.
  Obudziła mnie ciocia o 7 rano. Wstałam, zjadłam i ubrałam się na galowo na rozpoczęcie roku. Ciocia odwiozła mnie pod samą szkołę. Pierwsze kogo ujrzałam to Łukasza. Miałam myśli w głowie "W tym mieście jest pełno szkół, a czemu on akurat do tej chodzi" . W zasadzie to było dobrze, bo przynajmniej juz kogoś znałam. Śmiało do niego podeszłam.
- Hej Łukasz! - przywitałam się.
- Emilia! Co ty tu robisz? - zapytał zdzwiony, po czym sie usmiechnął.
- Będę chodzić do tej szkoły.
- O to świetnie! - obejrzał się za siebie - Magda, chodź tu! - krzyknął do siostry.
   Dziewczyna z daleka mnie zobaczyła i z szerokim uśmiechem do mnie podbiegła. Przywitałyśmy się i razem w trójkę poszliśmy do szkoły na apel rozpoczynający rok szkolny. Potem oprowadzili mnie po szkole. Wychodząc ze szkoły ktos mnie zaczepił..

Prolog

   Nie byłam zwykłą nastolatką, jak inne. Zawsze się wyróżniałam. Czasami miewałam problemy w szkole i w domu. Mój tata jest alkoholikiem i nie zwraca uwagi na mnie i mojego brata. Przez to czuję się odrzucona, bo moja mam umarła jak miałam 12 lat. Od tamtego czasu ja i mój młodszy brat zostaliśmy praktycznie sami, zawsze musieliśmy sobie radzić bez pomocy naszego taty. W ogóle nie wiem czy nadal mogę go tak nazywać.  Nie jesteśmy za bogatą rodziną i przez to nie możemy sobie pozwolić na np. nowe ubrania, bo połowa wypłaty taty idzie na alkohol, a reszta na czynsz i jedzenie.

   Byłam osobą strasznie nieśmiałą oraz przez sytuacje materialną mojej rodziny nie mogłam znaleźć sobie przyjaciół, bo zawsze byłam odtrącana. Byłam tez zamknięta w sobie, nie gadałam z nikim i moich problemach, w sumie nie miałam z kim, a brat by  nic nie zrozumiał.. Często wychodziłam z bratem z domu na spacery, bo nie chciałam siedzieć w domu z tym alkoholikiem. Na mojej twarzy pojawiał się uśmiech gdy widziałam jak beztrosko maluch sie bawi w parku. To były jedyne momenty gdy się usmiechałam. Tylko przy nim potrafiłam się usmiechnąć. W domu brat bawił się w pokoju, a ja sama rozmyślałam nad swoim życiem przez okno usłyszałam jak ktoś krzyknął "Pasja zmieniła moje życie!" . Długo myślałam nad tym i tez postanowiłam znależć coś w czym się odnajdę i co mnie zmieni. 

   Moje życie się zmieniło gdy znalazłam pasję – taniec. Od kompletnie odmienił moje życie. Stałam się bardziej odważniejszą, otwartą, wyluzowaną osobą.

......